“Θα μας πάρουν μακριά από εδώ, μόνο όταν είμαστε νεκροί”.
Ρεγγίνα, κάτοικος Primaverii Street, στα προάστια του Miercurea Ciuc, μιλώντας με τη Διεθνή Αμνηστία το Μάιο του 2009.

Περίπου 75 Ρομά -συμπεριλαμβανομένων ακόμα και οικογενειών με μικρά παιδιά- ζουν σε μεταλλικές καμπίνες και καλύβες δίπλα σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας λυμάτων, από το 2004. Είχαν μεταφερθεί στην περιοχή, που θεωρείται ακατάλληλη για κατοικία, από το υπό κατάρρευση κτίριο στο κέντρο της πόλης του Miercurea Ciuc. Τους είπαν ότι η μετακίνησή τους είχε προσωρινό χαρακτήρα και απέβλεπε στη δική τους ασφάλεια. Περισσότερα από πέντε χρόνια μετά, και έπειτα από διάφορες δικαστικές διαδικασίες, η συνεχιζόμενη παραβίαση του δικαιώματός τους σε κατάλληλη στέγαση -και σε πλήθος άλλων δικαιωμάτων- αποτελεί πλέον μόνιμη κατάσταση.

Η έξωση των οικογενειών δεν ήταν σύμφωνη με τα διεθνή πρότυπα για τα μέτρα ασφαλείας που πρέπει να ακολουθούνται σε όλες τις περιπτώσεις εξώσεων, που κατοχυρώνονται στο Γενικό Σχόλιο 7 της Επιτροπής για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτισμικά Δικαιώματα. Ήταν μια «αναγκαστική» έξωση, η οποία παραβιάζει ευθέως τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ρουμανίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι η μετακίνηση των οικογενειών προς τη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων έπρεπε να είναι μια προσωρινή λύση, πέντε χρόνια αργότερα, οι οικογένειες εξακολουθούν να ζουν σε εξαιρετικά δυσάρεστες και απάνθρωπες συνθήκες. Οι μεταλλικές καμπίνες και οι παράγκες στις οποίες ζουν, δεν τους προστατεύουν από το κρύο ή την βροχή, και η μυρωδιά των περιττωμάτων που προέρχεται από τη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων είναι αφόρητη, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ακόμη, ο καταυλισμός βρίσκεται ανησυχητικά κοντά στη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων, σε ακτίνα 300 μέτρων, η διαμονή στην οποία θεωρείται επικίνδυνη για την ανθρώπινη ζωή. Μια πινακίδα δίπλα στις κατοικίες αναγράφει “Τοξικός Κίνδυνος”. Η εθνική νομοθεσία επιβάλλει σε αντίστοιχες περιπτώσεις τη διεξαγωγή μελετών για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις στην υγεία όσων διαμένουν μέσα στην ακτίνα των 300 μέτρων, ούτως ώστε να κριθεί εάν η διαμονή είναι ασφαλής ή όχι. Κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Οι αρχές έχουν τοποθετήσει τις οικογένειες σε μία περιοχή που ενδέχεται να είναι επικίνδυνη για την υγεία τους, χωρίς να έχουν προβεί στις απαραίτητες και επιβεβλημένες μελέτες.

“Τα σπίτια γεμίζουν με αυτήν την βρώμα. Το βράδυ επίσης … τα παιδιά καλύπτουν τα πρόσωπά τους με τα μαξιλάρια. Δεν θέλουμε να τρώμε όταν υπάρχει αυτή η μυρωδιά … Είχα και ένα άλλο παιδί, ένα αγόρι, που πέθανε όταν ήταν τεσσάρων μηνών … Αυτός είναι ο λόγος που είμαι φοβισμένη. Δεν θέλω να χάσω άλλο παιδί… θα ήθελα να ξεφύγουμε από εδώ. Δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο.”
Ιλάνα, Μάιος 2009

Απεσταλμένοι της Διεθνούς Αμνηστίας έχουν επισκεφθεί την κοινότητα ήδη τρεις φορές και έχουν διεξαγάγει συμμετοχική έρευνα για να εντοπιστεί τι είναι αυτό που επιθυμεί η κοινότητα. Αφού μιλήσαμε με την πλειονότητα των μελών της κοινότητας, είναι σαφές ότι το μόνο πράγμα που θέλουν είναι να μετακινηθούν σε ασφαλές μέρος, σε κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης. Αφού εξαντλήθηκαν όλα τα εθνικά ένδικα μέσα, η υπόθεση εκδικάζεται ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Ανάλαβε δράση τώρα! Στείλε μία έκκληση στο Δήμαρχο της Miercurea Ciuc!