“Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση”

Άρθρο  2, Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Η ελευθερία από διακρίσεις είναι η βάση, στην οποία στηρίζεται η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η παράλειψη παροχής ελευθερίας από διακρίσεις αποτελεί, επομένως, θεμελιώδη ανεπάρκεια σε αυτές τις πρακτικές προστασίας. Η Διεθνής Αμνηστία έχει τεκμηριώσει διάφορες όψεις αυτής της ανεπάρκειας ανά την υφήλιο. Στην παρούσα έκθεση σκιαγραφείται η κατάσταση στην Ελλάδα. Τεκμηριώνεται ένα σταθερό μοτίβο παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σειρά τομέων παραβιάσεων που πηγάζουν από την παράλειψη του κράτους να καταπολεμήσει τις διακρίσεις, τόσο στις πρακτικές των εκπροσώπων του, ό-σο και σε εκείνες μη κρατικών παραγόντων. Αυτές οι πρακτικές εκτείνονται από την άρνη-ση προστασίας στους πρόσφυγες και την κακομεταχείριση μεταναστών, έως την αναγκαστική έξωση Ρομά από τους καταυλισμούς τους και την ανεπαρκή προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.

Δείτε την έκθεση εδώ.