Γυναίκες δολοφονήθηκαν αφού οι εκκλήσεις τους για προστασία αγνοήθηκαν

Η Αλίθια Αριστρενγκούι υφίστατο ξυλοδαρμό και κακοποιούνταν από το σύζυγό της κατά τη διάρκεια των 14 χρόνων του γάμου τους. Της επιτίθετο τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά. Όταν τον εγκατέλειψε, εκείνος συνέχισε να την απειλεί και παραβίαζε επανειλημμένα την εντολή του δικαστηρίου που του απαγόρευε να την πλησιάζει. Η ίδια και η οικογένειά της προσέφυγαν στην αστυνομία και στα δικαστήρια, ζητώντας προστασία, αλλά οι εκκλήσεις τους αγνοήθηκαν.

Μια μέρα, τέσσερις μήνες αφού τον είχε εγκαταλείψει και ενώ εκείνη μόλις είχε αφήσει τα παιδιά της στη στάση του σχολικού λεωφορείου, ο άντρας της την αιφνιδίασε και τη μαχαίρωσε μέχρι θανάτου.

Η Αλίθια είχε εγκαταλείψει το σύζυγό της τον Ιανουάριο του 2002 και είχε βρει άσυλο σε ένα κυβερνητικό καταφύγιο. Όταν έκανε αίτηση για μια δικαστική απόφαση που θα του απαγόρευε να έρθει σε επαφή μαζί της, αποκάλυψε ότι είχε χρειαστεί συμβουλευτική βοήθεια εξαιτίας της κακοποίησης που υπέστη. Δήλωσε ότι εκείνος απειλούσε κατ’ εξακολούθηση την ίδια και την οικογένειά της, για να την εξαναγκάσει να του δώσει την κηδεμονία των παιδιών τους και να του παραχωρήσει το οικογενειακό τους σπίτι, και ότι πίστευε ότι θα πραγματοποιούσε τις απειλές του.

Η Αλίθια και τα αδέρφια της είχαν πει επανειλημμένα σε δικαστή ότι ο σύζυγός της είχε παραβεί τα περιοριστικά μέτρα που του είχαν επιβληθεί από το δικαστήριο. Οι αναφορές αυτές δεν μεταβιβάστηκαν στη δημοτική αστυνομία της πόλης όπου ζούσε η Αλίθια. Οι αρχές αγνόησαν τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις της οικογένειας για προστασία. Τον Ιούλιο του 2003 το ανώτερο δικαστικό σώμα της Ισπανίας (Το Γενικό Δικαστικό Συμβούλιο) υποστήριξε τη συμπεριφορά του δικαστή δηλώνοντας ότι το δικαστικό σώμα δεν φέρει την ευθύνη εξασφάλισης του συντονισμού μεταξύ διαφορετικών σωμάτων της αστυνομίας.

Μετά το θάνατο της Αλίθια, ένα από τα αδέρφια της ίδρυσε μια οργάνωση με σκοπό τον αγώνα για την εξασφάλιση αστυνομικής προστασίας στα θύματα της βίας λόγο φύλου. Σε πολλές περιπτώσεις, τα δικαστήρια δεν έλαβαν σοβαρά υπ’ όψη τους τις καταγγελίες γυναικών περί απειλών κατά της ζωής τους και περί βιαιοτήτων από τους συντρόφους τους ή δεν επέβαλαν περιοριστικά μέτρα στους δράστες, κάποιες φορές με θανάσιμες συνέπειες. Επιπλέον, υπάρχει περιορισμένη κρατική χρηματοδότηση για κέντρα επείγουσας βοήθειας, καταφύγια και προστατευμένα διαμερίσματα, τα οποία είναι άνισα κατανεμημένα σε όλη τη χώρα, κυρίως βάσει της δυνατότητας μη κυβερνητικών οργανώσεων να τα ανοίξουν και να τα λειτουργήσουν.

Με απόφασή του το Μάιο του 2003, το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε να δεχτεί την ευθύνη της πολιτείας για την προστασία των γυναικών από την ενδοοικογενειακή βία. Το Δικαστήριο αντέστρεψε την απόφαση για χορήγηση αποζημίωσης που είχε εκδώσει κατώτερο δικαστήριο υπέρ της οικογένειας της Μαρ Χερέρο, μιας γυναίκας που δολοφονήθηκε από τον πρώην σύντροφό της έπειτα από μήνες απειλών και παρενοχλήσεων τις οποίες εκείνη είχε αναφέρει στις αρχές. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η ευθύνη της πολιτείας ισχύει μόνο σε περίπτωση που το έγκλημα διαπράχθηκε είτε από κρατικά όργανα είτε εν γνώσει τους ή με τη συναίνεσή τους.

Η Μαρ Χερέρο δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 1999 από έναν άντρα ο οποίος είχε καταδικαστεί για απόπειρα φόνου μιας προγενέστερης συντρόφου του. Επτά μήνες πριν το περιστατικό, είχε αφεθεί ελεύθερος υπό προϋποθέσεις, παρά την αντίθετη συμβουλή του ψυχολόγου των φυλακών. Επτά μέρες πριν από το φόνο, είχε απορριφθεί το αίτημα του γραφείου του Γενικού Εισαγγελέα να αναιρεθεί η υπό όρους αποφυλάκισή του.