«Φοβόμουν την απόρριψη και ντρεπόμουν»

Η Ζουλιέτ (δεν είναι το πραγματικό της όνομα) δεν τολμούσε να πει στους φίλους και την οικογένειά της ότι ο σύντροφός της τη χτυπούσε. «Νιώθεις βρώμικη... τον υπερασπίζεσαι, τον λυπάσαι... Φοβόμουν την απόρριψη και ντρεπόμουν, κι έτσι απομονώθηκα από τους πάντες γύρω μου. Είπα στο γιατρό μου ότι μου είχαν επιτεθεί στο δρόμο».

«Γνωριστήκαμε τον Οκτώβριο του 2000. Ήταν πολύ ζηλιάρης και με παίδευε πολύ στο τηλέφωνο και όταν ήμαστε μαζί να μάθει πού ήμουν, με ποιον ήμουν κ.λπ... Το Μάρτιο του 2001 άρχισε η σωματική βία. Στο τέλος του Νοεμβρίου, ήταν απαίσια, με είχε χτυπήσει ξανά, ένιωθα πολύ άσχημα... Έφυγα από το σπίτι μου και οδηγούσα προς το αστυνομικό τμήμα με εκείνον να με ακολουθεί.».

Η Ζουλιέτ παραπέμφθηκε σε ένα καταφύγιο στις Βρυξέλλες, όπου υπέβαλε επίσημη καταγγελία εναντίον του συντρόφου της. Περίπου δυο μήνες μετά, εκείνος πήγε στο σπίτι της ζητώντας συμφιλίωση και η Ζουλιέτ κάλεσε ξανά την αστυνομία. Παρά τη σοβαρότητα των καταγγελιών της, η Ζουλιέτ δεν γνώριζε για καμιά ενέργεια των αρχών, εκτός από μία επιστολή που έστειλαν οι διωκτικές αρχές. «Αρχικά, ήμουν επιφυλακτική να κάνω μήνυση γιατί φοβόμουν την αντεκδίκηση», λέει η Ζουλιέτ. «Αλλά τώρα αναρωτιέμαι τι γίνεται. Έκανα καταγγελία δύο φορές. Η αστυνομία έχει το φάκελό μου, θα γίνει δίκη και πότε;»

Παρά τη σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών που έχουν αναληφθεί από το 1997 για την αντιμετώπιση της βίας εναντίον των γυναικών στο Βέλγιο, φαίνεται ότι οι περισσότερες καταγγελίες ενδοοικογενειακής βίας δεν οδηγούν σε ποινική δίωξη. Μέχρι στιγμής η αστυνομία δεν μπορεί να παρουσιάσει ακριβή στατιστικά στοιχεία για τις επίσημες καταγγελίες, καθώς μόλις πρόσφατα ξεκίνησε την ξεχωριστή από άλλες βιαιοπραγίες καταγραφή περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας. Ωστόσο, μια έρευνα του 1998 διαπίστωνε ότι παραπάνω από το 50 τοις εκατό των γυναικών είχαν υποστεί βία μέσα στην οικογένεια, σχεδόν το 30 τοις εκατό από αυτές από το σύντροφό τους.

Η Ζουλιέτ τελικά βρήκε κατανόηση και υποστήριξη από το γιατρό της και στο χώρο της δουλειάς της. «Γενικά όμως, όταν ο κόσμος βλέπει μια γυναίκα με μελανιές στο πρόσωπο, λέει αμέσως αστειευόμενος: ‘Σε χτύπησε ο φίλος σου’, Πιστεύω ότι αυτό είναι απαράδεκτο. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ανοχή για τέτοια υποτιθέμενα αστεία».

Η σκληρότητα που βίωσε η Ζουλιέτ είναι μέρος ενός κύκλου βίας. «Ο σύντροφός μου και δράστης είχε υποστεί τρομερή βία όταν ήταν μικρός. Αυτό τον αγχώνει. Η μητέρα του υποβαλλόταν επίσης σε ξυλοδαρμό πατέρα της και ο άντρας της αδελφής του τη χτυπάει».

Οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών στο Βέλγιο πιέζουν για εξειδικευμένες επαγγελματικές υπηρεσίες υποστήριξης για όλα τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, κατάλληλη φροντίδα και θεραπεία για τους θύτες για να αποφευχθεί η επανάληψη του αδικήματος, και υποστήριξη και παρακολούθηση των παιδιών σε οικογένειες όπου διαπιστώνεται βία εναντίον των γυναικών, καθώς τα παιδιά συχνά βλάπτονται από τις εμπειρίες τους και είναι πιθανό να αντιγράψουν στη μετέπειτα ζωή τους αυτά που βλέπουν.