|
Ένα από τα επιτεύγματα των ακτιβιστών για τα δικαιώματα
των γυναικών ήταν ότι απέδειξαν πως η βία κατά των
γυναικών αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το βήμα αυτό μεταβάλλει την αντίληψη της βίας κατά
των γυναικών, από ιδιωτικό ζήτημα σε θέμα δημόσιου
ενδιαφέροντος, και σημαίνει ότι οι δημόσιες αρχές
είναι υποχρεωμένες να προβούν σε ενέργειες. Η παράλληλη
ανάπτυξη προτύπων για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε περιφερειακό
και διεθνές επίπεδο ενισχύει αυτή την υποχρέωση λογοδοσίας.
Από τη στιγμή που η βία κατά των γυναικών τοποθετείται
στο πλαίσιο των ανθρω-πίνων δικαιωμάτων, δημιουργείται
μία κοινή γλώσσα εργασίας για τους ακτιβιστές κατά
της βίας και διευκολύνεται η ανάπτυξη παγκόσμιων και
περιφερειακών δικτύων. Αυτά τα δίκτυα επιπλήττουν
τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις και υποκινούν την καθιέρωση
νέων διεθνών νομικών προτύπων και πρακτικών. Η ρητή
κατάταξη του βιασμού στα εγκλήματα πολέμου και τα
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, στα καταστατικά των
διεθνών ποινικών δικαστηρίων, αποτελεί παράδειγμα
αυτών των νέων προτύπων.
Tο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εξειδικεύει
επίσης τις υποχρεώσεις που υπέχουν οι κυβερνήσεις,
με βάση το διεθνές δίκαιο, να προάγουν και να προστατεύουν
τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών. Παρέχει μηχανισμούς
για να καθίστανται οι κυβερνήσεις υπόλογες εάν παραλείψουν
να ανταποκριθούν σε αυτές τις υποχρεώσεις.
Ένα από τα πιο ισχυρά χαρακτηριστικά του πλαισίου
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η βασική αρχή ότι
τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά: όλοι οι
άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα επειδή είναι άνθρωποι.
Η επίκληση της οικουμενικότητας αντικρούει μία από
τις συνηθέστερες δικαιολογίες για τη χρήση βίας κατά
των γυναικών: ότι είναι αποδεκτή επειδή αποτελεί μέρος
της κουλτούρας της κοινωνίας. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει
να μπορούν να απολαμβάνουν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα
και η κουλτούρα ή η παράδοση δεν δικαιολογούν την
παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών.
Ο αγώνας για να καθιερωθούν τα δικαιώματα των γυναικών
ως ανθρώπινα δικαιώματα δεν ήταν εύκολος. Οι μη κυβερνητικές
οργανώσεις, οι ομάδες της κοινωνίας των πολιτών και
οι πολιτικές παρατάξεις δεν είναι απρόσβλητες από
τις κυρίαρχες κοινωνικές συμπεριφορές, και κάποιες
συνεχίζουν να μην αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των γυναικών
ως ανθρώπινα δικαιώματα. Αναμφίβολα, κάποιες περιλαμβάνουν
στους κόλπους τους άνδρες που είναι και οι ίδιοι δράστες
πράξεων βίας κατά των γυναικών.
Σε κοινότητες ή κοινωνίες που θεωρούν ότι ο ρόλος
της γυναίκας περιορίζεται στις οικογενειακές υποχρεώσεις,
οι ακτιβίστριες και οι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα
δικαιώματα των γυναικών έχουν να ξεπεράσουν την προκατάληψη
που θέλει τις γυναίκες να μην αναλαμβάνουν ηγετικό
ρόλο. Οι γυναίκες που διαμαρτύρονται για μεροληπτικούς
νόμους και πρακτικές, κατηγορούνται συχνά ως προδότες
της πίστης ή της κουλτούρας τους ή ως εχθροί του κράτους.
Οι ακτιβίστριες και οι ακτιβιστές που προωθούν δικαιώματα
με κεντρική σημασία για την ταυτότητα και την αυτονομία
της γυναίκας, όπως τα γενετήσια και τα αναπαραγωγικά
δικαιώματα, αντιμετωπίζουν ιδιαίτερη εχθρότητα.
Παρά τους κινδύνους, τα προγράμματα και τα σχέδια
για την αντιμετώπιση, την καταπολέμηση και την πρόληψη
της βίας κατά των γυναικών έχουν σημειώσει άνθηση
τις τελευταίες δεκαετίες. Λειτουργεί πλέον σε όλα
τα μέρη του κόσμου ένα τεράστιο φάσμα πρωτοβουλιών
κατά της βίας. Κάποιες διευθύνονται από μικρές ομάδες
απλών γυναικών, άλλες από μεγάλες διεθνείς οργανώσεις,
κάποιες άλλες από κυβερνήσεις. Επιπλέον, οι αυξανόμενες
ερευνητικές προσπάθειες έχουν οδηγήσει σε μία όλο
και πιο λεπτομερή και εμπεριστατωμένη γνώση και κατανόηση
των αιτίων και των συνεπειών της βίας κατά των γυναικών.
Όμως η βία συνεχίζεται.
|
