|
Όσο οι δράστες της βίας κατά των γυναικών μπορούν
να διαπράττουν τα εγκλήματά τους χωρίς το φόβο της
ποινικής δίωξης ή της τιμωρίας, ο κύκλος της βίας
δεν θα σπάσει ποτέ.
Σε μερικές χώρες, οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών
είναι ενσωματωμένες στη νομοθεσία. Ακόμα και όπου
η νομοθεσία δεν κάνει διακρίσεις, οι πραγματικές πρακτικές
των κυβερνητικών υπηρεσιών, της αστυνομίας και των
εισαγγελέων συχνά υποθάλπουν τις διακρίσεις και τη
βία κατά των γυναικών. Σε πολλές χώρες, οι νόμοι είναι
ανεπαρκείς, η αστυνομία αδιαφορεί και το σύστημα απονομής
δικαιοσύνης είναι δυσπρόσιτο, δαπανηρό και προκατειλημμένο
κατά των γυναικών. Εάν μία γυναίκα δεν μπορεί να παρουσιάσει
απτές αποδείξεις -πάνω στο σώμα της- της βίας που
της ασκήθηκε, η αστυνομία και οι λοιπές αρχές επιβολής
του νόμου είναι συχνά απρόθυμες να την πιστέψουν και
να τη βοηθήσουν. Πολλές τοπικές κοινωνίες συνεργούν
στη δικαιολόγηση και την παράβλεψη της βίας κατά των
γυναικών και επιδοκιμάζουν σιωπηλά τις παραλείψεις
της πολιτείας να οδηγήσει τους δράστες ενώπιον της
δικαιοσύνης.
Το ζήτημα της ατιμωρησίας για τη βία κατά των γυναικών
είναι σύνθετο. Πολλές γυναίκες είναι απρόθυμες να
στραφούν εναντίον συγγενών τους μέσω του νομικού συστήματος,
εξαιτίας συναισθηματικών δεσμών και του φόβου μήπως
χάσουν την κηδεμονία των παιδιών τους. Οι γυναίκες
αποθαρρύνονται, επίσης, από την αναζήτηση δικαιοσύνης
μέσω των δικαστηρίων επειδή τα συστήματα ποινικής
δικαιοσύνης, πάρα πολύ συχνά, τις καθιστούν υπεύθυνες
για τη βία, υποστηρίζοντας ότι αυτή «ενθαρρύνθηκε»
ή «υποκινήθηκε» από τη συμπεριφορά της ίδιας της γυναίκας.
Από τη στιγμή που οι γυναίκες συχνά στερούνται την
ίση πρόσβαση στα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα,
πολλές δεν έχουν την οικονομική ή άλλη δυνατότητα
να προσφύγουν στο νομικό σύστημα.
|
